Columns

De stem van mijn hart

Mijn hart breekt
bij moord door eerwraak
tranen kunnen niet
voldoende tonen
wat mijn hart schreeuwt

maar degene die
het horen moeten
zijn doof
beseffen niet
hun verlies

mijn levensdoel
is om de oren te
openen zodat het
hart zal volgen
al is het er maar één

Dit is waarom
ik doe wat ik doe
een meisje
is het zwijgen opgelegd
mijn stem zal de hare zijn

Tegenwoordig schrijf ik verhalen over de liefde, prinsessen en over de prins op het witte paard, die daarin natuurlijk niet mag ontbreken. Veel mensen vinden dat vreemd. Ik ben immers al tweeënveertig  jaar en normaal gesproken geloof je dan niet meer in sprookjes. Maar ergens in mijn jeugd is er iets mis gegaan, waardoor ik een ernstige sprookjesachterstand heb opgelopen.

Mijn belevingswereld is wat achtergebleven bij die van mijn leeftijdgenoten en zodoende gelooft het kind in mij nog wel degelijk in sprookjes. Veel dromen zijn mij als kind namelijk ontnomen. Ik mocht niet verliefd worden; ik mocht niet op zoek naar de prins van mijn dromen. Ik trouwde met de man van mijn vaders dromen!
Mijn eigen dromen waren in het geheel niet belangrijk toen mijn vader mij bij mijn geboorte aan mijn volle neef uit Turkije beloofde. Ik heb nooit beseft dat ik de keuze had mij hiertegen te verzetten. En zonder dat besef heb ik die keuze zelfs nooit kunnen overwegen. Ik had nooit de vaardigheid ontwikkeld om eigen beslissingen te nemen. Laat staan dat ik vaardigheden had om voor mezelf op te komen en me te verzetten.
Ieder individu, man of vrouw, heeft het recht om zelf een partner te kiezen om mee te leven, een partner te kiezen uit liefde.  Het schenden van dat recht is het schenden van een fundamenteel mensenrecht.

Uithuwelijking vindt zijn oorsprong in tradities die diepgeworteld zijn in een cultuur, en deze tradities hebben niets met de Islam te maken of welk ander geloof dan ook. Het zijn tradities die generaties lang in een familie worden gehandhaafd. In mijn gezin eindigde deze traditie op het moment dat ik mijn keuzevrijheid opeiste. Omdat ik van mening ben dat tradities die schadelijke gevolgen hebben niet meer nageleefd dienen te worden.  Ik doorbrak daarmee de cirkel van tradities in mijn familie, zodat mijn kinderen hier niet meer mee zouden worden geconfronteerd, zodat zij een leven zullen leiden waarin zij hun eigen keuzes kunnen maken.

Ik schreef een boek over mijn ervaringen om zo gedwongen uithuwelijking en eergerelateerd geweld onder de aandacht te brengen. Met mijn boek wil ik iedereen een kijkje bieden in een gezin waar zich taferelen afspeelden waar de buitenwereld geen weet van had. Om zo diegenen, die vrij zijn opgevoed en niet kunnen begrijpen waarom je je niet verzet tegen een gedongen uithuwelijking een breder perspectief te geven. Om duidelijk te maken dat de vrijheden die voor hen vanzelfsprekend zijn, dat niet zijn als je binnen een bepaalde cultuur bent opgegroeid. Ik vind het belangrijk dat met name hulpverleninginstanties meer inzicht van binnenuit krijgen.

Het gaat hier om tradities die niet zomaar even van tafel geveegd kunnen worden. Je kunt ze ook niet makkelijk ergens nalezen.

Het gaat hier om ongeschreven tradities.


Halime, schrijfster van het boek 'ongeschreven tradities'

Lees ook